خونسردی و بی عاطفگی لنین در قحطی بزرگ

دسامبر 10, 2012

از کتاب لنین، زندگی انقلابی سرخ

رابرت سرویس

ترجمه بیژن اشتری

DSCN8018

در فاصله ی سالهای 1891 و 1892 قحطی گسترده ای منطقه ی ولگا را فرا گرفت که پیامد آن مرگ و میرهای وسیع به علت شیوع بیماری های مسری وبا و حصبه بود. بیشتر قربانیان از فقرا و تهیدستان جامعه بودند. بر اساس آمارهای موثق، حدود چهارصد هزار تن از رعیت های امپراتور الکساندر سوم مردند. [ . . . ].

اما ولادیمیر اولیانف [لنین] در مورد قحطی مواضعی اتخاذ کرد که کاملاً برخلاف عقیده ی همتایان انقلابی اش بود. رفقای ولادیمیر [لنین] طرفدار تأسیس سازمان های کمک رسانی به قحطی زدگان بودند. آن ها معتقد بودند از طریق این سازمان ها، هم می توان به قحطی زدگان کمک کرد و هم می توان کارهای تبلیغاتی گسترده ای به نفع انقلابیون انجام داد. اما ولادیمیر [لنین] با چنین پیشنهادی مخالف بود. او سنگدل و بی عاطفه شده بود. ولادیمیر که عملاً در بین انقلابیون سامارا – و شاید انقلابیون سراسر کشور – تک و تنها افتاده بود، اعتقاد داشت قحطی ثمره ی روند صنعتی شدن کاپیتالیستی کشور بوده است. خونسردی و بی عاطفگی ولادیمیر حتی باعث تعجب اعضای خانواده ی خودش شده بود. آنا ایلیچنا خواهر ولادیمیر به گوشه و کنار شهر سامارا سر می کشید تا به بیماران و قحطی زدگان کمک های دارویی و بهداشتی برساند. اما ولادیمیر حاضر نبود به خواهرش بپیوندد. ماریا ایلیچنا دیگر خواهر ولادیمیر از مشاهده ی رفتار خونسردانه  و سنگدلانه ی برادرش گیج و متحیر شده بود. او نمی توانست خود را با موضع گیری های برادرش همساز کند. ماریا تا آن زمان چنین تصور می کرد که برادرش به آرمان و ایدئولوژی ای باور دارد که هدف اصلی اش خدمت به فقرا و ستم دیدگان است. او حالا گیج و متحیر بود که چرا ولادیمیر حاضر نیست به قحطی زدگان و فقرای مستأصل و درمانده کمک کند. ماریا بعدها با انجام مقایسه ای میان دو برادرش، الکساندر و ولادیمیر، تلویحاً از ولادیمیر انتقاد کرد. انتقادی که در نوع خودش نادر و استثنایی بود. [ . . . ]

هیچ چیز نمی توانست تزلزلی در این باور ولادیمیر اولیانوف [لنین] به وجود آورد که فقر عمومی امر اجتناب ناپذیری است. او معتقد بود دهقانان در همه جای دنیا همیشه بهای گزافی برای رشد صنعتی پرداخته اند و دهقانان روسیه هم در اواخر قرن نوزدهم گریزی از این سرنوشت محتوم ندارند. از نظر اولیانوف، کاپیتالیسم بنا به ذات و ماهیت خویش مجبور بود به اکثریت مردم صدمه بزند و بسیاری از آن ها را بکشد. او معتقد بود اقدامات بشردوستانه ی متقابل مطلقاً بی فایده و بیهوده است زیرا این اقدامات فقط باعث می شود که از سرعت توسعه ی کاپیتالیستی و بیش از آن از شتاب پیشرفت آتی و نهایی به سوی سوسیالیسم کاسته شود. به این ترتیب، بنا به اعتقاد اولیانف، قحطی « نقش یک عامل رو به جلو » را بازی می کرد و او به همین دلیل به صراحت مخالفت خود را با تلاش های نوع دوستانه برای کمک به قحطی زدگان اعلام کرد. سنگدلی و بی رحمی ولادیمیر اولیانف [لنین] در نوع خود بی نظیر و استثنایی بود. او دقیقاً در مرکز همان منطقه ای زندگی می کرد که قحطی با شدت هرچه تمام در آن رخ داده بود. [ . . . ]

ولادیمیر اولیانوف [لنین] فقط شاهد صرف هراس های ناشی از این فاجعه ی عمومی نبود بلکه در شکل گیری آن نیز نقش داشت. خانواده ی او از محل درآمدهای حاصله از ملک روستاییشان در اطراف سامارا روزگار سپری می کردند و با وجود این او همچنان اصرار داشت پیشکارشان باید دقیقاً همه ی آن پولی را که قبلاً تعهد کرده بود به آن ها بپردازد. و این به معنای آن بود که دهقانان ملک آن ها باید بدون توجه به بروز قحطی و موقعیت دشواری که در آن گرفتار بودند همه ی دیون مالی خود را بپردازند.

صفحه 127 و 128.

Advertisements

یک پاسخ to “خونسردی و بی عاطفگی لنین در قحطی بزرگ”

  1. bozmajje said

    پس از قرار معلوم آقای لنین هم به یک امام زمان مانندی (سوسیالیسم و کمونیسم) اعتقاد داشته و برای اینکه هر چه زودتر سرمایه‌داری بیاد (که پیشمایه کمونیسم هست)، حاضر به فدا کردن مردم بوده. این کاملا مثل خر مذهبیها میمونه که میگن باید ظلم و ستم زیاد بشه تا مهدی خان از اون چاه در بیاد.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: