ما به سرعت به سوی یک ورطه . . . (2)

فوریه 27, 2008

بخش دوم

برگردان علی ممحمد طباطبایی

   

گفتگوی اشپیگل آن لاین (سپتامبر 2007) با رئیس آژانس انرژی اتمی محمد البرادعی در باره ی  آخرین فرصت ایران برای متقاعد ساختن جهان از صلح آمیز بودن برنامه ی هسته ی خود و مشکلاتی که او با دولت ایالات متحده دارد و هراس او از این که بالاخره سلاح های هسته ای به دست تروریست ها بیفتند

اشپیگل: شما در اصل خواهان یک وقفه هستید، حال آن که دولت بوش مسئله را به نحو دیگری می بیند و خواهان بالاتر بردن حرارت دیگ زودپز است. 

البرادعی: باید احتیاط را فراموش نکرد. اگر حرارت زیر دیگ را بیش از اندازه بالابریم چه بسا این دیگ در گوش خودمان منفجر شود.  

اشپیگل: واشنگتن می خواهد سپاه پاسداران ایران را ـ یعنی بخشی بسیار مهم از ساختار قدرت در ایران و در قضیه سیاست هسته ای تعین کننده ـ در فهرست سازمان های تروریستی قرار دهد. دولت بوش از بانک های خارجی خواسته است به روابط تجاری خود با ایران خاتمه دهند. گرگوری شولته نماینده آمریکا در آژانس بین المللی انرژی هسته ای به روشنی گفته است که دولت ایالات متحده خواهان اجرای تحریمات شدیدتری نسبت به ایران است. آیا به باور شما روس ها و چینی ها چنانچه گزارش جدید آژانس را ببینند به تحریمات شدیدتر شورای امنیت سازمان ملل رای خواهند داد؟ 

 البرادعی: مادر آژانس در این تصمیم های سیاسی نقشی نداریم.  

اشپیگل: اما ظاهراً از نظر شما تحریم های سفت و سخت تر نتیجه ی معکوسی به بار می آورد. 

البرادعی: من نمی خواهم در این خصوص چیزی را مخفی کنم. شما می توانید هرچقدر دلتان می خواهد   نقشه ی راه صادر کنید. اما اگر مبنایی برای اعتماد وجود نداشته باشد تمامی این قبیل تلاش ها بی نتیجه خواهد ماند. تحریم به تنهایی به راه حل با دوام نمی انجامد. آنچه ما در خاورمیانه به آن نیازمندیم سلاح بیشتر نیست، بلکه فرصت های بهتر آموزشی و امنیت بیشتر برای مردم است. ما هر روزه باید وضعیت وحشتناک مردم غیر نظامی در عراق را به خاطر بیاوریم. بهبود وضعیت فاجعه آمیز در بغداد همراه با ده ها هزار تلفات غیر نظامی فقط از طریق اقدامات سیاسی قابل انجام است. یعنی از طریق بهبود ملموس شرایط زندگی و از طریق ایجاد فرصت هایی برای آموزش و اشتغال، و به ویژه به کمک شرکت سیاسی کشورهای قدرتمند و کشورهای همسایه. 

 اشپیگل: رهبری ایران بر حق خود در غنی سازی اورانیوم تاکید دارد و هر کشوری که قرار داد منع گسترش سلاح هسته ای (ان پی تی) را امضا کرده است از چنین حقی برخوردار است، حد اقل به طور رسمی. 

البرادعی: سوء ظن ملموسی بر علیه این کشور وجود دارد. به همین خاطر است که من معتقدم ایران به طور موقت این حق خود را از دست داده است و دوباره هنگامی از آن برخوردار خواهد شد که بتواند اعتماد جامعه بین الملل را به دست آورد. از طرف دیگر غربی ها باید درک کنند که اگر همه ی آنچه متوقع آن هستیم رویارویی است، دیالوگ به فراموشی سپرده خواهد شد. و نباید شگفت زده شوند اگر طرف مقابل در جستجوی تلافی جویی باشد.

 اشپیگل: بعضی سیاستمداران و رهبران بالای نظامی در اسرائیل و همینطور در آمریکا به طور جدی انجام یک حمله ی نظامی به تاسیسات هسته ای ایران را مورد بررسی قرار می دهند. رئیس جمهور فرانسه نیکولاس سارکوزی نیز تهدید به بمباران تاسیاست هسته ای ایران کرده است. نظر شما در باره ی « گزینش نظامی » چیست؟ 

البرادعی: به هیچ وجه موافق نیستم. شاید بخش بزرگی از این تاسیاست را بتوان در عمل از بین برد، اما چیزی شبیه به این منجر به یک حریق وحشتناک در منطقه خواهد شد و یقیناً مواضع آن بخش از مقامات ایرانی را که خواهان سلاح هسته ای هستند تقویت می کند. پس از خارج شدن از ان پی تی آنها یک چنین برنامه ای را بدون هرگونه کنترل و نظارت غرب ادامه خواهند داد. مناقشه های عمیق فعلی میان جهان اسلام و غرب فوران خواهد کرد. ما درست عکس آن را نیازمندیم: یک دیالوگ جدی و عمیق که متضمن تمامی طرف های درگیر باشد، اروپایی ها و به ویژه ایالات متحده.

 اشپیگل: ایران مشکل دار ترین فرزند شما است، اما یقیناً نه تنها فرزندی که مسئله دارد. کره شمالی . . . 

البرادعی: . . . تا همین اواخر به نظر می رسید که همانقدر تهدید آمیز است. هنوز هم از مقعطی که در آن تمامی نگرانی های ما در باره ی برنامه هسته ای پیون یانگ حل شده باشد فاصله ی زیادی داریم. اما تحولی که در اینجا می بینیم حقیقتاً مثبت است. رئاکتور Yongbyonکه مهمترین آنها در خصوص تولید سلاح هسته ای است تحت نظارت آژانس در حالت غیر فعال قرار گرفته است. تمامی این پیشرفت ها نتیجه ی مذاکرات فشرده ی رژیم این کشور با قدرت های اصلی و کشورهای همسایه بوده است. 

اشپیگل: می توان این گونه به آن نگریست اما همچنین می توان گفت که دیکتاتور کره شمالی کیم جونگ دوم بازرس های شما را اخراج کرده، تعهدات خود را زیر پا گذارده، یک بمب هسته ای را آزمایش نموده و به این ترتیب از جامعه بین الملل اخاذی کرده است.  

البرادعی: من از رژیم کره شمالی دفاع نمی کنم. به همان نحوی که برای من مسئله این نیست که کدام حکومت در مقایسه با دیگری کمتر یا بیشتر قابل پذیرش است. اما در پیون یانگ تمایل برای رسیدن به بالاترین سلاح ناشی از احساس عدم امنیت است. این تصور که نیروهای خارجی در حال طراحی سرنگون کردن رژیم اند و به همان نحو تمایل برای ضمانت های امنیتی. پیامد گفتگوهای شش جانبه با کره شمالی تعین کننده بود. پس از پنج سال گفتگو و مذاکره با یکدیگر، دیگر نمی توان انکار کرد که دیالوگ باعث فرونشاندن تنش ها شده است و هنگامی که بالاخره زرادخانه ی هسته ای اش به طور کامل از کار بیفتد، پیون یانگ دوباره به آغوش آژانس بین المللی انرژی هسته ای بازخواهد گشت. چنین موفقیتی از طریق فشار سیاسی همراه با مشوق های اقتصادی قابل رسیدن است.  

ادامه دارد . . . 

 http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,503841,00.html

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: